Eindelijk weer samen

Boterhammen voor Marie.
Hardinxveld, 12 november 1914

Beste Anne Marie,

Heuglijk nieuws kan ik je melden: Marie en Octaaf zijn vertrokken. Vanmorgen in alle vroegte heb ik voor hen dikke sneden brood gesneden, een lege jeneverkruik met water gevuld en twee appelen uit onze boomgaard in de knapzak van Octaaf gedaan.

Belgische vrouwen

De twee zijn niet naar de barakken bij de scheepswerf aan de dijk, maar naar Amersfoort. Daar zijn vele Belgische militairen geïnterneerd en Marie hoopt dat haar man erbij is. Vader hoorde eerder deze week van een klant dat de huurprijzen voor woningen in Amersfoort flink gestegen zijn, daar veel Belgische vrouwen woonruimte zoeken in de buurt van hun geïnterneerde mannen.

Oud laken

Het was vreemd om Marie en Octaaf de dijk te zien opgaan. Sinds 7 oktober hebben we ons brood met hen gedeeld en met hen meegeleefd. Toch was het of mij vanmorgen een last van de schouders genomen werd, toen ik Marie bezig zag om haar schamele bezittingen in een oud laken bijeen te binden. Steeds weer dacht ik: eindelijk weer samen, eindelijk weer samen.

Niet netjes

Ik weet zeker dat Arie er ook verheugd over is. Toen hij voor het middageten in huis kwam, nam hij Annigje op zijn schouders en liep zingend heen en weer van de keuken naar de kamer en weer terug. Maar 't is eigenlijk niet netjes om zo blij te zijn, want de Belgische vluchtelingen hebben het moeilijk en Marie wist vanmorgen niet waar ze vanavond slapen zal.
Arie en ik zeiden tegen elkaar dat de strijdende partijen de gevechten toch wel zullen staken als het straks winter wordt. Dan kunnen alle vluchtelingen en soldaten naar huis.

Je liefhebbende Plonia

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...